Παραμυθιακός Λόγος και Διαπολιτισμικότητα

PDF
Δημοσιευμένα: Μαρ 12, 2026
Λέξεις-κλειδιά:
Διαπολιτισμική εκπαίδευση προφορικός λόγος
Ελένη Μπασδάρα
Περίληψη

Τα λαϊκά παραμύθια αποτελούν αναπόσπαστο μέρος του πολιτισμού όλων των εθνικοτήτων. Αφομοιώθηκαν από τη συλλογική μνήμη κάθε κοινωνίας, παραμένοντας στον προφορικό λόγο για αιώνες. Παρά την αλλαγή κοινωνικού πλαισίου, κλίματος, γλώσσας και πολιτισμού, διατηρούν ενιαία τη δομή τους και τα διαχρονικά χαρακτηριστικά τους. Εθνολόγοι διαπίστωσαν κοινά σημεία και μοτίβα μεταξύ γειτονικών λαών αλλά και μεταξύ λαών που βρίσκονται μακριά, υποστηρίζοντας ότι τα παραδοσιακά λαϊκά παραμύθια είναι οικουμενικά. Έρευνες δείχνουν ότι η μορφή των παραμυθιών παραμένει ίδια, αλλά παρουσιάζονται παραλλαγές σε κάθε λαό. Η διαπολιτισμική εκπαίδευση είναι πλέον αναπόσπαστο κομμάτι της εκπαιδευτικής κοινότητας  χρησιμοποιώντας νέες μεθόδους διδασκαλίας για να προάγει τη συνύπαρξη και τη συνεργασία μεταξύ ανθρώπων διαφορετικών πολιτισμικών προελεύσεων. Αυτό συμβάλλει στη μείωση των προκαταλήψεων και των στερεοτύπων. Το λαϊκό παραμύθι αποτελεί ένα πολύτιμο εργαλείο στα χέρια των εκπαιδευτικών για την ενσωμάτωση γνώσεων, εμπειριών και απόψεων από διάφορες πολιτισμικές ομάδες. Στο βιωματικό εργαστήριο, οι συμμετέχοντες θα έχουν την ευκαιρία να εξερευνήσουν την τέχνη του προφορικού λόγου μέσα από μια βιωματική προσέγγιση. Η αφήγηση παραμυθιών από την Ελλάδα και άλλες χώρες, έχουν σκοπό την ανακάλυψη και την κατανόηση των κοινών στοιχείων που συνδέουν τις πολιτισμικές αφηγήσεις διαφορετικών λαών.

Λεπτομέρειες άρθρου
  • Ενότητα
  • ΒΙΩΜΑΤΙΚΑ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ
Αναφορές
Αγγελίδης Π. (2013). «Αφήγηση και αξιοποίηση των λαϊκών ιστοριών για την προώθηση της διαπολιτισμικής εκπαίδευσης». Στο: Τ. Τσιλιμένη(Επιμ.) «Μες στον ανασασμό των φύλλων». Πρακτικά του 5ου φεστιβάλ αφήγησης Ολύμπου. Βόλος: Εργαστήριο Λόγου και Πολιτισμού Πανεπιστήμιου Θεσσαλίας
Αγγελίδης Π. (2015). «Συνεργατική τέχνη, αφήγηση και συμπεριληπτική εκπαίδευση». Στο: Τ. Τσιλιμένη και Ν. Γραίκος (Επιμ.) « Μες στον ανασασμό των φύλλων». Πρακτικά του 6ου φεστιβάλ αφήγησης Ολύμπου. Βόλος: Εργαστήριο Λόγου και Πολιτισμού Πανεπιστήμιου Θεσσαλίας
Αναγνωστόπουλος, Β. Δ. (1997). «Τέχνη και τεχνική του παραμυθιού». Αθήνα: Καστανιώτη.
Αναγνωστόπουλος Β. Δ. και Λιαπης Κ. (1995). « Λαϊκό παραμύθι και παραμυθάδες στην Ελλάδα». Αθηνά: Καστανιώτη.
Αναγνωστόπουλος Β.Δ. (). «Λαϊκή παράδοση και σχολείο».
Βαλούρδος Γ. (Μτγ) (1994). «Παραμύθια από την Αφρική». Αθήνα: Απόπειρα
Γενειατάκη-Αρβανιτίδη, Ε. (1981). «καθημερινές δραστηριότητες στο νηπιαγωγείο». Αθήνα: Δίπτυχο.
Γκενάκου , Ζ. (2002). «Η λαϊκή παράδοση και η γλωσσική ανάπτυξη του παιδιού». Αθήνα: Πατάκη.
Γκοβαρης Χ. (2001). «Διαπολιτισμική εκπαίδευση».
Κανακιδου Ε. και Παπαγιαννη Β. (1998). «Διαπολιτισμική αγωγή».
Κλιάφα Μ. (1999). « Τρομακτικά παραμύθια για ατρόμητα παιδιά». Αθήνα: Κέδρος.
Κουλουμπή-Παπαπετροπούλου Κ. (1997). «Η τέχνη της αφήγησης». Αθήνα: Πατάκη.
Μέγας Γ. (1927). «Ελληνικά παραμύθια». Αθήνα: Εστία
Μπετελχαϊμ Μ. (1976). «Η γοητεία των παραμυθιών». Αθήνα: Γλάρος.
Νικολάου Γ. (2005). «Διαπολιτισμική Διδακτική».
Ροντάρη Τ. (1959). «Παραμύθια από όλων τον κόσμο». Θεσσαλονίκη: Μπαρμπουνάκης
Σέργη Γ. (2007). «Δρόμος παίρνει δρόμο αφήνει…». Πάρος: Έκδοση του νηπιαγωγείου Λευκών Πάρου.
Χατζητάκη-Καψωμένου, Χ. (2002). «Το νεοελληνικό λαϊκό παραμύθι».Θεσσαλονίκη: ΑΠΘ ινστιτούτο νεοελληνικών σπουδών.