Ο μαθητής με ΔΕΠ-Υ μέσα στο γενικό σχολείο. Ποιος ο ρόλος του δασκάλου και ποιες εκπαιδευτικές πρακτικές προωθούν αυτήν τη συνεκπαίδευση; - Κουντουριώτου, Παναγιώτα (Πανελλήνιο Συνέδριο Επιστημών Εκπαίδευσης, 2016)
Τις τελευταίες δεκαετίες είναι όλο και πιο συχνή η φοίτηση στα γενικά σχολεία και τις κανονικές τάξεις, μαθητών με Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής- Υπερκινητικότητα (ΔΕΠ-Υ). Οι στάσεις αλλά και οι σχετικές γνώσεις των δασκάλων, οι οποίοι καλούνται να εκπαιδεύσουν αυτούς τους μαθητές, είναι ένα σημαντικό ζήτημα που προβληματίζει τόσο την ελληνική όσο και τη διεθνή επιστημονική κοινότητα. Η παρούσα μελέτη εστιάζει στον ρόλο του δασκάλου απέναντι στον μαθητή με ΔΕΠ-Υ, ενώ συγχρόνως παραθέτει εκπαιδευτικές πρακτικές που προωθούν τη συνεκπαίδευση αυτού του μαθητή στο γενικό σχολείο. Ειδικότερα, επιχειρείται να διερευνηθούν ο βαθμός στον οποίο αισθάνεται έτοιμος ο δάσκαλος της γενικής τάξης να διδάξει μαθητές με ΔΕΠ-Υ, καθώς και ο βαθμός στον οποίο πιστεύει ότι είναι εφικτό να συνεκπαιδευτούν αυτοί οι μαθητές στη γενική τάξη του κανονικού σχολείου, ενώ τέλος αναφέρονται κάποιες από τις σημαντικότερες εκπαιδευτικές πρακτικές που προωθούν τη συνεκπαίδευση αυτής της ομάδας μαθητών. Αποτελεί τμήμα μιας ευρύτερης έρευνας, η οποία καταγράφει στάσεις δασκάλων όσον αφορά τη δυνατότητα συνεκπαίδευσης των μαθητών με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες (ε.ε.α.) στο γενικό σχολείο, τους παράγοντες που την επηρεάζουν και τις εκπαιδευτικές πρακτικές που την προωθούν. Το ερωτηματολόγιο το οποίο χρησιμοποιήθηκε στην παρούσα μελέτη είναι το My Thinking About Inclusion-MTAI (Stoiber, Gettinger & Goetz, 1998). Τα ευρήματα κατέδειξαν ανασφάλεια των δασκάλων να διδάξουν μαθητές με ΔΕΠ-Υ, αφού περίπου οι μισοί από τους ερωτηθέντες θεωρούν δύσκολη τη συνεκπαίδευση αυτών των μαθητών, ενώ παράλληλα η πλειοψηφία αυτών δηλώνει ανέτοιμη να τους διδάξει. Τέλος, γίνεται σαφές πως ενώ μεγάλη μερίδα δασκάλων τάσσονται υπέρ της συνεκπαίδευσης, η έλλειψη επιμόρφωσης και υποδομής, τους καθιστά φανερά διστακτικούς απέναντι στην εφαρμογή της.